Oyuncuların anı yaşaması ve seri cevap verebilmesi için öğrencilerine “tiyatro oyunları” diye tanımladığı oyunculuk egzersizlerini geliştirmiştir. Bu metot birçok yönetmen ve oyuncuya doğaçlama tiyatro yaratma imkânı sağlamıştır.
Empati kurarak oynamaya dayanır. Kahramanın hislerini anlamaya, yaşam tarzını ve alışkanlıklarını çözmeye odaklanılır.
Oyuncu karakterin geçmişine, bilinçaltına, anılarına ve duygularına odaklanır. Oyunculuk teknikleri içinde en zor olanlardan biridir.
Karakteri analiz etmek esastır. Gerçekte ne yapacağı ve davranışın doğru olup olmadığı düşünülür. Oyuncu adayı karakterin sorununa çözüm bulmaya çalışır. Oyuncu rolüyle özleşmelidir. Oyuncu için kendi yoktur rolü vardır. Seyirci rolün akışına kaptırılmalı ve her türlü eleştiriye kapatılmalıdır. Düşünmeden yargılamadan sadece başrol oyuncularıyla bütünleşmelidir. Asla seyircide yabancılaştırma hissi uyandırıl-mamalıdır. Seyirciye gibi yaptığını hissettirmemeli, o olduğunu kabullendirmelidir. Seyirci oyuncunun gerçek kişiliğini değil oynadığı karakteri görmelidir. «Bu teknikte özdeşleşme oyunculuğun merkezindedir ve oyuncunun canlandırdığı karakteri yaşaması gerektiği vurgulanır. »
Brecht’te jest büyük önem taşımaktadır. Hikaye ve durumdan ziyade kişisel sorunların daha önemli olduğuna inanılır ve abartılı bir oyunculuk sergilenir. Bu üslup tiyatroda yaygın olarak kullanılır. Oyuncu eylemin gözlemcisi ve yorumcusu olmalıdır. Oyuncu için kendi vardır ve rolünü göstermektedir. Seyirci rolün akışına kaptırılmamalıdır. Düşünen, yargılayan, aktif duruma getirilmelidir. Yabancılaştırma tekniğine başvurulmalıdır. Seyirciye gibi yaptığını göstermelidir. Seyirci oyuncunun önce gerçek kişiliğini sonra oynadığı karakteri gösterdiğini görmelidir.
Karakterlerinin duygusal dünyasını daha derinden anlamaya ve bu dünyaya daha derin bağlantılar kurmaya çalışır. Bu metot ile oyuncular gerçek yaşamdan duygular ve tepkiler uyandırır seyircide.
Stella Adler, oyunculuk sanatında Konstantin Stanislavski‘den ders alan tek Amerikalı oyuncudur ve aynı zamandaMarlon Brando‘nun ilk oyunculuk ögretmenidir. Adler‘in yaklaşımı da Stanislavski‘nin kuramının temelleri üzerinde oturur. Ancak burada duygulardan ziyade hayal gücü üzerinde durulur. Stella Adler der ki; “Kendi eşsiz içsel deneyimlerinizin ötesine geçmek zorundasınız”.
Aktör ve aktrisler etki ve tepki üzerine oynamaya odaklanır. Beden dili okumak ve karşılıklı duygu analizi yapmak esastır. Meisner “belli hayal ürünü durumlar altında doğru bir şekilde yaşamayı” öğretir. Bu teknikte her şeyden önce açıklık, dürüstlük ve karşısındakini dinleme önem taşır.
Michael Chekhov ünlü “psikofiziksel” çalışmalarıyla tanınır. Bu teknikte beden ve hareket önemlidir. Oyuncuyu karaktere yaklaştırmak için hem bedensel hem de duygusal hareketler kullanılır.
Bu teknikte realizm ve gerçek her şeyin üstünde tutulur. “Yerine koyma” ya da “aktarma” oyuncuların, bir sahnede kendi deneyimleri ve duygusal belleklerini anımsamalarını sağlar.
Oyuncuların günlük hayatta yaşadıkları sıkıntıları, duygusal karmaşaları ve onların hareketlerini engelleyici gündelik problemleri ele alıp, bunlardan arınmayı ve sahnede “olma” anına nasıl geçebileceklerini anlatır. “Oynama” olgusuna tamamen karşıdır ve oyuncuların “olma” durumuna geçmelerini sağlamak amaçlı yola çıkmıştır. Eric Morris’in tekniği oyunculuk çalışmaları olarak ikiye ayırır. Enstrüman (Beden, Zihin Ruh) Çalışmaları ve Craft .
Bu analitik yaklaşım her şeyden önce basit bir eylemi vurgular. Pratik, estetik yazar merkezlidir. Oyun yazarı ya da senarist aynı zamanda yaratıcıdır. Oyuncu ise, yazar gibi yaratıcı değil, sadece kreatif tercümandır. Bu tekniğin oyuncuları için karakter yoktur. Yazar size önceden senaryoda yazılan önerilerle rolü oynamak için ihtiyacınız olan her şeyi verir. Yazarın kelimeleri oyuncunun eylemlerine karıştığında ve seyircinin zihninde doğduğunda karakter yaratılmış olur.
Bir duygusal hatırlama değil, bir imgelem türüdür. Kişi, duyguları hatırlamaz, deneyimleri hatırlar ve bu hatırlama işlemi esnasında, deneyimleri zihninde imgesel olarak yeniden canlandırır, onları bugünkü psikolojisiyle yorumlar ve bu yoruma bağlı bir duygusal tepki verir. Kişinin geçmişte yaşadığı bir deneyimi hatırlaması durumunda hissettiği duygular, o deneyimi yaşarken hissetmiş olduğu duygular değil; hatırlama işlemi esnasında harekete geçen yeni duygulardır. Bir oyunculuk tekniği olan "Coşku Belleği", oyuncunun, duygularını, geçmişte yaşadığı deneyimleri hatırlayarak uyarmasına dayalı bir tekniktir ve oyunculuk sanatının baş ilkesi olan bilinç yoluyla bilinçaltına ulaşma tekniklerinden biridir.